مراحل شروع یک استارتاپ تا لانچ اپ :

۱) ایده : اولین گام برای حل یک مشکل یا برآورده کردن یک نیاز

۱/۱)اعتبار سنجی ایده : صحبت با دوستان و نزدیکان و بررسی ایده و تعیین ارزش آن

۲) آماده کردن بیزینس مدل اولیه : مطالعه بوم مدل کسب و کار و آماده کردن آن

۳) جمع کردن تیم : جمع کردن تیم مورد نیاز برای اجرای ایده

۳/۱) انتخاب کوفاندرهایی با تخصص های مختلف : جذب کوفاندرهایی با چیدمان فنی و بیزینسی

۴)تکمیل بیزینس مدل : کامل کردن بیزینس مدل اولیه

۴/۱)تکمیل بیزینس پلن استارتاپی : نوشتن یک بیزینس پلن حداکثر ۵۰ صفحه ای

۴/۲)ارزیابی بیزینس پلن و بیزینس مدل توسط منتور: صحبت با یک منتور با تجربه و رفع مشکلات آن

۵) تعیین ویژگی های اپ : انجام طوفان فکری و تعیین ویژگی های اپ

۵/۱)تعیین core value اپ : پیدا کردن ویژگی اصلی و سنگ بنای اپ

۵/۲)تعیین added value اپ : تعیین ویژگی های و ارزش پیشنهادی اپ

۵/۳)بررسی ویژگی های اپ توسط منتور: چک کردن ویژگی های اپ توسط یک منتور متخصص

۶)آماده کردن mvp : آماده کردن کمینه محصول اولیه

۷) آماده کردن presentation اپ : اماده کردن ارایه اولیه اپ

۷/۱)آماده کردن ارایه برای بیان ایده و معرفی محصول : کامل کردن ارایه برای تکمیل چگونگی بیان ایده برای مشتری و در صورت نیاز استفاده برای ارایه به سرمایه گذار

۸) انجام تحقیقات بازار : صحبت کردن با جامعه هدف و پیدا کردن نیاز های اولیه مشتریان

۸/۱)آماده کردن پرسشنامه : آماده کردن پرسشنامه برای جمع آوری اطلاعات از فضای مجازی

۸/۲)صحبت با مشتریان : صحبت به صورت حضوری و گرفتن مستقیم اطلاعات از جامعه هدف

۸/۳)تعیین پرسونای مشتریان : تعیین ویژگی های شخصیتی و دموگرافیک جامعه هدف

۹) گرفتن فیدبک ،اصلاح ، بهینه سازی نسخه آلفا : جمع آوری نظرات کاربران و رفع مشکلات اپ

۹/۱) انجام usability test : بررسی اپ و رفع مشکلات آن

۹/۲) آپدیت کردن همزمان بیزینس مدل : تکمیل بیزینس مدل با توجه به اطلاعات بدست امده از مخاطبان در مرحله انجام تحقیقات بازار

۹/۳)صحبت با یک مشاور بیزینسی : صحبت با یک مشاور متخصص و رفع مشکلات بیزینس مدل تکمیل شده

۱۰) ارایه نسخه بتا : رفع مشکلات نسخه آلفا و لانچ نسخه بتا

۱۰/۱اعتبار سنجی نسخه بتا

۱۱) لانچ اپ :لانچ نسخه نهایی اپ

این چک لیست کاملا به صورت تجربی و بر اساس تجربیات شخصی من از راه اندازی تا کار در استارتاپ های مختلف آماده شده،امیدوارم بتونه در این مسیر طولانی و پر چالش بهتون کمک کنه.

-مطالب پیشنهادی بیشتر در این زمینه :

۱)چگونه در یک استارتاپ سهام رو بین خودمون تقسیم کنیم؟

۲)کار در یک سازمان و بعد شروع یک استارتاپ یا برعکس؟

۳)کوفاندر رفیقِ جان یا بلای جون؟

نوشته چک لیست استارتاپ ها از ایده تا لانچ اولین بار در فربد قطبی | Farbod Ghotbi| دیجیتال مارکتر. پدیدار شد.

زمانی که شما ایده ای دارین و می خواین استارتاپتون رو راه بندازین دو حالت داره :

حالت اول :

در حالت اول شما یه سرمایه اولیه برای شروع دارین ، تو این حالت کارتون کمی راحت تره ، برای تیم جمع کردن می تونین افراد رو استخدام کنین و سریعتر کار رو ببرین جلو ، در این حالت جدی ترین چالشی که دارین اینه که بتونین افراد متخصص و حرفه ای رو استخدام کنین که البته این هم نیاز به تجربه و سختی های خودش رو داره که اینجا قبلا بهش اشاره ای کردم.

حالت دوم :

حالت دوم زمانی هستش که شما سرمایه ای برای شروع کار ندارین که نسبت به حالت اول کار سخت تری پیش رو دارین ، در این حالت برای جمع کردن تیم راه های زیر رو پیشنهاد می دم :

حضور در رویدادهای مختلف :

یکی از جاهایی که میشه در اون با افراد مختلف آشنا شد و ارتباط گرفت در همین فضا هستش، در اکوسیستم استارتاپی رویداد های مختلفی برگزار میشه ولی طبق تجربه سه رویداد همفکر، استارتاپ ویکند و استارتاپ گرایند( الانی اسمش شده بانی ) نسبت به بقیه فضای بهتری برای لینک سازی دارن، در این رویداد ها شرکت کنین ، سعی کنین با افراد و تخصص هاشون آشنا شین و در صورتی که مناسب بودن ارتباطتون رو بیشتر کنین و اونها رو با خودتون برای اجرا کردن ایده و حضور در تیم تون همراه کنین.

دوستان و آشنایان :

یکی از جاهای دیگه که می تونین تیم تون رو جمع کنین از بین آشنایان و دوستانتون به خصوص دوستان صمیمی تون هستش ، البته این کار ریسک های خودش رو داره چون فضای شراکت و بیزینس فضایی متفاوت از رفاقت داره و این دوستی در کنار مزایایی مثل شناخت و آشنایی خوبی که از فرد دارین ، محدودیت هایی رو هم براتون ایجاد خواهد کرد ، رودربایستی و تعارفات خیلی موقع ها ممکنه دست و پا گیر بشه ، علاوه بر اون امکان این هم زیاده که با کوچکترین دلخوری علاوه بر اینکه شریکتون رو از دست می دین ، یه دوست خوب رو هم از دست بدین.

ولی این موضوع قطعا برای همه صادق نیس و همونطور که می بینیم استارتاپ هایی هم داریم که با شراکت دو دوست صمیمی شکل گرفته و موفق هم بوده ، پس به این گروه هم باید توجه کرد.

همکاران :

اگر در فضای سازمانی کار می کنین، همکاران می تونن گزینه هایی خوبی برای جمع کردن تیم باشن ، در این حالت نسبت به حالت دوستان و آشنایان چالش های کمتری دارین ، چون معمولا صمیمیت نسبت به اون حالت کمتره و افراد با توجه به سابقه کاری که دارن،تجربه بیشتری دارن و معمولا حرفه ای تر عمل می کنن .

هر کدوم از موارد بالا که گفتم می تونه منجر به پیدا کردن هم تیمی و جمع کردن یه تیم خوب بشه ولی همیشه با ریسک ها و چالش های کار تیمی درگیر خواهید بود و جمع کردن تیم تازه شروع یک مسیر پر پیچ و خمی هستش که نیاز به استقامت و صبر زیادی خواهد داشت، در جمع کردن تیم دقت لازم رو انجام بدین که از پایه های استارتاپ تون خواهد بود ،اگر این پایه رو خوب بچینین در آینده با چالش های کمتری روبرو خواهید بود.

-مطالب پیشنهادی بیشتر در این زمینه :

۱)چگونه در یک استارتاپ سهام رو بین خودمون تقسیم کنیم؟

۲)کار در یک سازمان و بعد شروع یک استارتاپ یا برعکس؟

۳)کوفاندر رفیقِ جان یا بلای جون؟

نوشته چگونه برای شروع استارتاپمون تیم جمع کنیم؟ اولین بار در فربد قطبی | Farbod Ghotbi| دیجیتال مارکتر. پدیدار شد.

گروه اول :

یه سری جوون کم تجربه که می خوان استارتاپشون رو راه بندازن ، در آرزوی استیو جابز شدن به سر میبرن و هیچ دیدی نسبت به این فضا ندارن، معمولا وقتی باهاشون صحبت هم می کنی میبینی ایده خیلی خام هستش ، این افراد رو به عنوان کوفاندر انتخاب کردن بستگی به این داره که خودتون در چه مرحله ای قرار دارین ، اگر شما هم در شروع این مسیر و یادگیری هستین شاید براتون مناسب باشن ولی اگه در مراحل بالاتری به سر می برین ، به احتمال زیاد با این افراد دچار مشکل خواهید شد.

گروه دوم :

گروه دوم افرادی هستن که شاغلن ، ایده ای تو ذهنشون دارن و می خوان عملیش کنن ، یه چیزی از استارتاپ شنیدن و به فکر راه انداختن کسب و کار خودشون افتادن ، یکی از مهمترین چالش هایی که با این افراد به عنوان کوفاندر دارین اینه که هم می خوان کارشون رو داشته باشن و هم می خوان استارتاپشون رو داشته باشن که این ممکن نیس چون راه اندازی یه کسب و کار نیاز داره که به طور تمام وقت براش وقت بزاری و با کار پاره وقت و نصف و نیمه با هر هفته یه جلسه گذاشتن امیدی به موفقیتش نیس و همیشه باهاشون رو بحث زمان و هماهنگی ها مشکل خواهید داشت. معمولا در این نوع شراکت ها بار زیاد کاری روی افرادی که به صورت تمام وقت هستن میوفته و طبق تجربه این نوع شراکت رو پیشنهاد نمی دم.

گروه سوم :

این گروه معمولا افراد سرمایه داری هستن که به خاطر همون داغ بودن بازار استارتاپ ها ، به فکر سرمایه گذاری در این حوزه افتادن ، با تکنولوژی آشنایی زیادی ندارن و از فضای سنتی وارد این فضا شدن ، کار و شراکت با این افراد با توجه به اینکه پایه ای ترین اصول سرمایه گذاری و راه اندازی در استارتاپ ها رو نمی دونن کار سختی خواهد بود، ولی شراکت با این گروه رو به طور کامل رد نمی کنم ، در شراکت با این افراد حتما سابقه خود شخص و بیزینس های گذشته اش رو چک کنین ، ممکنه افراد با دید بازتر هم در این گروه پیدا کنین که مناسب شراکت باشن.

در کل در انتخاب کوفاندر به موضوعاتی مثل روحیات ، شخصیت ، تجربیات کار تیمی ، سابقه کاری فرد توجه داشته باشین و حتما اطمینان حاصل کنین که اونم به اندازه شما به ایده تون و موفقیتش باور داشته باشه ، چون استارتاپی که دارین راه میندازین مثل یه بچه ای می مونه که باید حواستون بهش باشه و با جون و دل براش کار کنین و اگر همچین حسی بهش نداشته باشین اون انرژی لازم رو براش نخواهید گذاشت و بالطبع امید زیادی به موفقیتش هم نخواهد بود ، پس در انتخاب کوفاندر دقت کنین.

اگر کوفاندر و در واقع شریک خودتون رو پیدا کردین پیشنهاد می کنم یه سر به مقاله چگونگی تقسیم سهام در استارتاپ ها بزنین.

-مطالب پیشنهادی بیشتر در این زمینه :

۱)چگونه در یک استارتاپ سهام رو بین خودمون تقسیم کنیم؟

۲)کار در یک سازمان و بعد شروع یک استارتاپ یا برعکس؟

۳)چگونه برای شروع استارتاپمون تیم جمع کنیم؟

نوشته کوفاندر رفیقِ جان یا بلای جون؟ اولین بار در فربد قطبی | Farbod Ghotbi| دیجیتال مارکتر. پدیدار شد.

دلیل اول :

یکی از چیزایی که زیاد دیده میشه در بین بچه های استارتاپی تعصبی که افراد روی ایده شون دارن و فکر می کنن حتما ایده شون موفق میشه ، کل افرادی هم که باهاشون درباره ایده شون صحبت کردن خانواده و دوستان بودن و همه هم با توجه به رودربایستی هایی و تعارفاتی که در این فضا وجود داره ممکنه به تعریف از ایده هم پرداخته باشن و افراد هم خوشحال ازینکه چه ایده ی خوبی به ذهنمون رسید و همه دارن ازش تعریف می کنن ،چند ماه بدون اینکه هیچ دیدی از مشتریانشون داشته باشن با فرضیات خودشون روی طرح کار می کنن و بعد لانچ با عدم استقبال و شکست مواجه میشن .در حالی که با انجام تحقیقات بازار به خوبی می تونستن این مشکل رو حل کنن و محصولی مطابق با نیازهای مشتری ارایه بدن.

دلیل دوم :

مساله بعدی اینه که خیلی از این دوستان درصورتی که تصمیم هم بگیرن اعتبارسنجی ایده و تحقیقات بازار رو انجام بدن، با اصول کار آشنا نیستن ، نحوه طراحی سوالات و پرسشنامه و چگونگی صحبت با افراد رو نمی دونن ، جامعه هدفشون رو معمولا نمی تونن به درستی مشخص کنن و خیلی موقع ها با پرسیدن سوالات کمی مثه اینکه اگه همچین اپی باشه استفاده می کنین، یا اگه همچین اپی باشه حاضرین پول بدین براش و…. و گرفتن جوابای مثبت زیاد فکر می کنن که حتما ایده شون می گیره و موفق میشن ، استناد هم میکنن به همین سوالات اشتباهی که از افراد پرسیدن ، بعد هم لانچ می کنن و میبینن استقبالی ازش نشد که دلیلش مشخصه ،تحقیقات بازار اشتباه هم قطعا ضربه زننده و گمراه کننده خواهد بود.

طبق تجربیاتم روی اپ های مختلف متوجه شدم که خیلی موقع های دید کاربر کاملا متفاوت از چیزی هستش که ما فکرش رو میکنیم ، حتما تحقیقات بازار رو جدی بگیرین و درباره اش مطالعه کنین و مطمئن باشین با صرفه جویی که در وقتتون میکنه تاثیر به سزایی در کاهش هزینه هاتون هم خواهد داشت ،برای شروع هم دو کتاب نوپای ناب و تست مامان رو پیشنهاد میدم که بخونین، دید خوبی بهتون خواهند داد و از خیلی از اشتباهاتی که ممکنه در آینده باهاش مواجه بشین جلوگیری می کنه.

در این ویدیو هم در مصاحبه ای که قبلا با نظربازار داشتم سعی کردم نکاتی که درباره تحقیقات بازار بدرد دوستان استارتاپی می خوره رو بیان کنم، امیدوارم براتون مفید باشه .

پ.ن :اگه ایده ای دارین و می خواین تحقیقات بازار رو براش انجام بدین پیشنهاد می کنم قبلش به این مقاله یه نگاه بندازین:

چرا ارزش ایده صفره؟

-مطالب پیشنهادی بیشتر در این زمینه :

۱)چگونه در یک استارتاپ سهام رو بین خودمون تقسیم کنیم؟

۲)کار در یک سازمان و بعد شروع یک استارتاپ یا برعکس؟

۳)کوفاندر رفیقِ جان یا بلای جون؟

نوشته تحقیقات بازار رو جدی بگیرید! اولین بار در فربد قطبی | Farbod Ghotbi| دیجیتال مارکتر. پدیدار شد.

در این چندسالی که در این فضا هستم همیشه افرادی رو می بینم که میگن یه ایده دارم که خیلی جدیده، یه ایده توپ دارم که بازار رو تکون می ده ، یه ایده دارم که فوق العاده اس و کلی ازین جنس صحبتها و حرفا ، بعد هم کمک می خوان که چجوری اجراش کنن و از کجا شروع کنن؟ بعد بهشون می گی که ایده تون چیه که در همون راستا راهنمایی هایی که نیازه رو بکنی ، در اغلب موارد از بیان ایده می ترسن و سوالاتی ازین جنس که اگر ایده مون رو بدزدین چی ؟ می پرسن.

من همیشه به این دوستان می گم که ۹۰ درصد ایده هایی که الان تو ذهنتون دارین قطعا تو دنیا اجرا شده مگر اینکه ایده ای خیلی خاص یا های تک باشه که معمولا هم اینجوری نیس، پس چرا باید وقتی نمونه خارجی اجرا شده داره بخوایم ایده شما رو بدزدیم ،که اکثر اوقات با مخالفت فرد هم مواجه میشه و میگه نه جدیده و نیس اصن ، چیزی که متوجه شدم یکی از مشکلات جدی این افراد اینه که نمی دونن چجوری باید سرچ کنن، همین بحث رو در یکی از رویدادها با یکی از شرکت کننده ها داشتم که میگفت ایده ما نمونه خارجی هم نداره ، جالب اینکه همونجا در عرض ده دقیقه فقط ۵ تا نمونه ایرانی ازون ایده پیدا کردم و بعد فرد تازه قانع شد.

چجوری بفهمم نمونه ای از ایده ای که دارم قبلا اجرا شده یا نه؟

شاید بد نباشه نحوه سرچ رو هم اینجا یه توضیحی بدم ، وقتی شما ایده ای به ذهنتون میرسه ابتدا کلمات کلیدی مرتبط به ایده ای که دارین رو در گوگل سرچ می کنین ببینین چیزی پیدا می کنین یا نه ، بعد ازون در اپ استورهای مختلف مثل کافه بازار ، گوگل پلی و … جستجو می کنین ، اگر کلمات کلیدی رو درست انتخاب کرده باشین ، اپ های مشابه رو می تونین به راحتی پیدا کنین .

چرا واقعا ارزش ایده صفره ؟

جدا از بحث بالا که به کپی بودن ایده ها اشاره کردم ، نکته بعدی و مهمترین قسمت اجرای ایده اس ، روزانه افراد زیادی رو می بینم که میگن اسنپ رو می بینی من ۴ سال پیش ایده اش رو داشتم ، دیجیکالا رو می بینی من قبلش ایده اش رو داشتم و ازین حرفا که ارزش چندانی هم نداره.

از ایده تا اجرا مسیر طولانی و پرچالشی هستش که اصلا راحت نیس ، تلاش ، تجربه و پشتکار زیادی می خواد ، پس اینکه لزوما یه ایده دارین دلیل بر موفقیت شما نیس ، یکی از دلایلی هم که میگم ارزش ایده صفره همین موضوعه ، چون ایده تا به عمل برسه کلی کار داره و فرد باید به ایده اش و موفقیتش اعتقاد راسخ داشته باشه و با جون و دل براش وقت بزاره و صرف داشتن ایده کافی نیس. یه جمله معروفی هم هست که میگه ایده واسه اونیه که اجراش کرده.

با توجه به نکاتی که گفتم امیدوارم درک کرده باشین که ایده به تنهایی ارزشی نداره و از تعداد زیادی که فقط ایده دارن و حرف می زنن اونایی موفق ان که در جهت عملی کردن ایده هاشون تلاش می کنن، پس بجای غرغر کردن و نگران بودن ازینکه نکنه ایده مون رو بدزدن تلاش کنیم که اجراش کنیم.

اگر در نهایت تصمیم به اجرای ایده تون گرفتین پیشنهاد می کنم چالش های زندگی استارتاپی رو در اینجا بخونید.

-مطالب پیشنهادی بیشتر در این زمینه :

۱)چگونه در یک استارتاپ سهام رو بین خودمون تقسیم کنیم؟

۲)کار در یک سازمان و بعد شروع یک استارتاپ یا برعکس؟

۳)کوفاندر رفیقِ جان یا بلای جون؟

نوشته چرا ارزش ایده صفره؟ اولین بار در فربد قطبی | Farbod Ghotbi| دیجیتال مارکتر. پدیدار شد.

خیلی از تیم ها دوستان صمیمی بوده اند که با هم تصمیم گرفتند که ایده شون رو عملی کنند، در اول کار معمولا همه چی خوبه ، مشکل از زمانی شروع میشه که استارتاپ موفق میشه و دنبال جذب سرمایه میرن، تازه اون موقع یادشون میوفته که تقسیم سهام رو انجام بدن که دیره و خیلی از استارتاپ ها دقیقا به خاطر ناراحتی ها و عدم توافق و نارضایتی در همون زمان از هم می پاشند.

دقیقا چقدر بعد از شروع کار از تقسیم سهام صحبت کنیم ؟

اول کار معمولا زمان مناسبی برای صحبت از تقسیم سهام نیس ، چون طبق تجربه معمولا اول کار خیلی ها پایه انجام کارند ولی وقتی وارد اجرا میشی به مرور ریزش می کنند به طور مثال یکی از استارتاپ هایی که ما کار می کردیم در ابتدا تیم شامل ده نفر بود که بعد از شروع کار و گذشت ۶ ماه فقط سه نفر باقی موندیم و جدی کار رو ادامه دادیم.

باید حواسمون باشه خیلی هم دیر نشه به طوری که عقب بیوفته و در زمان جذب سرمایه تازه اینکار رو انجام بدیم.از نظر من بهترین موقع صحبت از سهام زمانی هستش که بعد از ریزش افراد، هسته ی اصلی کوفاندرها مشخص شده و زمان کلیدی و مهمی و باید بهش توجه بشه ولی متاسفانه وقتی تیم ها به این مرحله می رسند به دلایلی مثل رودربایستی ، جدی نگرفتن این قضیه و … این موضوع رو عقب میندازن که بعدا آسیب های بدتری خواهند خورد.

حالا چجوری سهام رو بین خودمون تقسیم کنیم ؟

اگر همه نکاتی که در بالا گفتم اکی باشه تازه بحث تقسیم سهام میاد و یکی از مشکلات جدی کوفاندرها اینه که نمی دونن چجوری باید تقسیم سهام رو انجام بدن.

اینجا من روشی که قبلا ما استفاده کردیم و این مساله رو بین خودمون حل کردیم و کاملا تجربی هستش رو میگم :

– ابتدا پوزیشن های افراد را دقیق مشخص کنید مثلا مارکتینگ ، فنی (برنامه نویس آندروید ، بک اند و ….)

– بعد به صورت ریز کلیه وظایف هر فرد رو لیست کنید.

– در مرحله بعد کلیه وظایف افراد تیم رو در کنار هم بنویسید و به کارها با توافق و همفکری هم بر اساس سختی بین ۱ تا ۱۰ امتیاز بدید(آسون ترین ۱ و سخت ترین ۱۰ )

-در آخر هم امتیاز بدست آمده هر فرد رو بر اساس درصد حساب کنید که میشه درصد سهام اون فرد که در استارتاپ شریک هست.

-چند نکته در تقسیم سهام :

۱)مهمترين چيز توافق كوفاندرها روی شرايط و تقسيم سهام به طوری كه همه رضايت داشته باشند

۲)بعد توافق اوليه بريد پيش يه مشاور حقوقی تا يه قرار داد قانوني براتون تنظيم كنه، يه ذره هزينه بره ولي ارزشش رو داره.

۳)می تونيد( SHA(shareholders agreement رو هم در اينترنت سرچ كنيد،نمونه قرار دادهاي خوبی پيدا مي كنيد و طبق همون می تونيد قراردادتون رو تنظيم كنید.

۴) در آخر هم حتما بستن قرارداد رو جدی بگيريد و عقبش نندازيد.

-مطالب پیشنهادی بیشتر در این زمینه :

۱)چگونه برای شروع استارتاپمون تیم جمع کنیم؟

۲)کار در یک سازمان و بعد شروع یک استارتاپ یا برعکس؟

۳)کوفاندر رفیقِ جان یا بلای جون؟

نوشته چگونه در یک استارتاپ سهام رو بین خودمون تقسیم کنیم؟ اولین بار در فربد قطبی | Farbod Ghotbi| دیجیتال مارکتر. پدیدار شد.

در حوزه کاری ما یکی از گروه هایی که  همیشه  باهاشون سر و کار داریم برنامه نویس ها هستند که قسمت فنی بیزینس دست اوناست، من معمولا میگم که برنامه نویس ها قلب تیم و مارکتینگ همانند مغز تیمه و هر کدوم نباشن قطعا تیم موفق نخواهد شد.

با برنامه نویس های مختلفی در دو حالت کار استارتاپی و کار سازمانی تجربه همکاری داشتم در ادامه سعی می کنم بررسی ای از این دو فضا در ایران و نحوه کار دوستان برنامه نویس داشته باشم.

در استارتاپ ها :

یکی از اجزای جدایی ناپذیر استارتاپ ها برنامه نویس ها هستند و اونهایی که در این فضا حضور دارند اکثرا دانشجویان و جوان های علاقمندی هستند که معمولا به سه گروه تقسیم میشن :

گروه اول : کسانی هستند که فقط کد میزنن ، زیاد آدمهای اجتماعی نیستند و با اینکه برنامه نویس های خوبی هستند ولی به دلیل همون اجتماعی نبودن معمولا تیمی ندارند و فقط اپ تولید می کنند و به دلیل اینکه از مارکتینگ چیز زیادی نمی دونن و از طرف دیگه حوصله و روحیه تعامل با افراد دیگه رو هم ندارن اپ ها در گوشه ای در اپ استورها خاک می خوره.

گروه دوم : کسانی هستند که مقداری اجتماعی تر هستند و در تیم های استارتاپی مشغول به کار میشن ولی به علت اینکه کار تیمی نمی دونن، کمتر می تونن تعامل خوبی داشته باشند و در مجموع ارزش زیادی برای تیم قائل نیستن،تعهدی ندارن ،معمولا با کوچکترین اختلافی قهر می کنن و می رن.

گروه سوم : که تعدادشون هم خیلی کمه برنامه نویس هایی هستند که کار تیمی رو می دونن، قدرت ارتباط خوبی دارند، متعهد هستند و معمولا تیم های موفق استارتاپی یکی ازین برنامه نویس در هسته ی اصلی خودشون دارند.

مهمترین مشکلات در این فضا که معمولا استارتاپ ها با برنامه نویس ها دارند، فضای فکری اونهاست، معمولا خودشون رو در حد خدا می دونن، ادعای زیادی دارند و طرز فکرشون اینه که فقط اونا کار می کنند و بقیه تیم بیکارن که دقیقا همین آفت کار تیمی هستش ،بدون اینکه توجه کنن که موفقیت یک استارتاپ رو مجموعه ای از عوامل ،در کنار هم هستن که رقم میزنه و کار هر فرد دارای ارزش هست که البته دلایلش رو همونطور که در اینجا اشاره کردم نوپا بودن اکوسیستم استارتاپی ،پایین بودن رنج سنی برنامه نویس ها و کم تجربگی اونهاست.

در سازمان :

چیزی که در سازمان ها دیده میشه یه ذره اوضاع بهتره ، برنامه نویس ها از تجربیات بیشتری برخوردارن ، و با توجه به قرارداد و حقوق ثابتی که دریافت می کنن،حرفه ای تر عمل می کنن.

البته در سازمان ها با معضل دیگه ای درگیرن و اون عدم ساختار سازمانی برنامه نویس ها هستن، معمولا زیاد به زمان ورود و خروج توجهی ندارن و این چیزا زیاد براشون اهمیت نداره که البته یه سری از سازمان ها با دادن ساعت های شناور سعی در حل این موضوع داشتن ولی مهمترین مشکلی که اینجا هم هنوز دیده میشه روحیه حساسشون و عدم تعهد هستش که کمتر در برنامه نویس ها دیده میشه و به راحتی یهو بدون هیچ دلیلی به سرکار بر نمی گردن بدون اینکه دغدغه ای درباره این موضوع داشته باشند.

با اینکه به نظرم برنامه نویس ها تبدیل شدن به پاشنه آشیل استارتاپ ها و سازمان ها ولی برنامه نویس های خوب ، متعد و حرفه ای هم در این فضا داریم که البته تعدادشون به نسبت کمتره که با توجه به اینکه تجربه کار با این گروه رو هم داشتم کار باهاشون به شدت لذت بخشه و امیدوارم روز به روز به تعداد این دوستان افزوده بشه.

نوشته برنامه نویس خوب، برنامه نویس بد اولین بار در فربد قطبی | Farbod Ghotbi| دیجیتال مارکتر. پدیدار شد.

اما زندگی استارتاپی کاملا زندگی پر از چالش و سختیه، طبق آمار ۹۰ درصد استارتاپ ها با شکست روبرو میشن (البته تو ایران به نظرم بیشتره)، پس افرادی که به این حوزه ورود می کنن باید به شدت ریسک پذیر باشن و خودشون رو برای هر سختی آماده کنن، متاسفانه خیلی از دوستان با این ایده که استارتاپ بزنیم و سریع پولدار شیم وارد این فضا میشن بدون اینکه بدونن با چه چالش هایی قراره روبرو شن که در ادامه سعی می کنم به قسمتی ازین چالش ها که خودمون تجربه کردیم اشاره ای داشته باشم.

چالش های زندگی استارتاپی :

معمولا افراد با رسیدن ایده به ذهنشون یا بعضا شرکت در یک رویداد استارتاپی تصمیم می گیرن که استارتاپ خودشون رو راه بندازن که من به دو صورت کلی اینارو تقسیم می کنم(به صورت جزیی ،بیشتر هم میشه تقسیم کرد) : گروه اول جوان های پر انرژی ،که دنبال آرزوهاشونن و گروه دوم معمولا کارمندان با تجربه ای هستند که از کارشون خسته شدن و احساس می کنن باید کسب و کار خودشون رو راه بندازن و از زندگی کارمندی رها شوند.

بعد ازینکه ایده به ذهنشون رسید ، اولین چالشی که باهاش روبرو هستن جمع کردن تیم برای اجراست که جزو سخت ترین کارهاست، اگر فرد سرمایه ای داشته باشه راحتتر می تونه تیم رو جمع کنه و در واقع استخدام کنه ولی اگه سرمایه نداشته باشه کار دشواری رو برای جمع کردن تیم پیش رو خواهد داشت.

اگر همه چی خوب پیش بره و تیم جمع بشه و کار استارت بخوره تازه شروع چالش های جدی هستش ، یکی از مهم ترین چیزها نداشتن فضای کاری و جستجو برای پیدا کردن اونه ، البته الان اوضاع کمی بهتر شده و به جز شتابدهنده ها ، فضاهای کاری اشتراکی خوبی شکل گرفته که میشه ازشون استفاده کرد .

بعد از اکی شدن همه اینا و در صورت اینکه ایده ای که روش کار می کنید خوب باشه و امیدی به موفقیتش باشه، در چند ماه اول درآمدی نخواهید داشت و هزینه هاتون به خصوص زندگی شخصی رو باید مدیریت کنید و این نداشتن درآمد برای هر دو گروه اذیت کننده خواهد بود.

یکی از تجربیات خودمون رو بخوام بگم یادمه زمانی که روی استارتاپ خودمون کار می کردیم ،با اینکه در مرحله Seed یه جذب سرمایه هم داشتیم که آنچنان زیاد نبود و معمولا در اون مرحله تلاش میشه در جهت پیشبرد استارتاپ اون فاند هزینه شه ، یکی از کارایی که ما می کردیم با توجه به اینکه اون زمان بازار برگزاری رویداد خیلی داغ بود ،می گشتیم رویدادهایی که جوایز مالی خوب داشتن رو پیدا می کردیم و با بچه ها در اون رویداد شرکت می کردیم و با توجه به تجربه ای که داشتیم معمولا جزو سه تا بودیم{برای همین تو رزومه من مقام های مختلف تو رویداد های مختلف رو می بینید :)) } و با جایزه ای که برنده می شدیم مدتی هزینه هامون رو پیش می بردیم تا زمانی که دوباره تموم میشد و میوفتادیم دنبال رویداد بعدی.

اگر همه این چیزا خوب پیش بره و استارتاپتون به درآمد برسه ، اون موقع می تونید برید دنبال سرمایه گذار، که با توجه به نوپا بودن اکوسیستم ما ، به سختی بتونید یه سرمایه گذار خوب پیدا کنید چون اینقد سرمایه گذار نما تو این اکوسیستم هست که فقط باهات جلسه فیکس می کنن ، بدون اینکه چیزی ازین فضا بدونن و جز تلف کردن وقت چیزی برات ندارن ، تازه اگرم پیدا کنی و به توافق برسی تضمینی نیس که حتما بتونی فاند رو ازشون بگیری.

یکی از تفاوت های جدی کار استارتاپی با کار کارمندی نداشتن زمان کاریه ، خیلی موقع ها از صبح زود مجبوری کار کنی تا آخر شب، روز تعطیل زیاد در کار استارتاپی معنی نمیده ، کل بار تصمیم گیری رو دوش خودتون و کلی سختی دیگه مثل ناامیدی ، تنهایی و اینکه در نهایت خودتی و خودت، البته ما عاشق این فضا هستیم و با جون و دل کار می کنیم و این سختی ها و چالش برامون واقعا لذت بخشه، پس اگه می بیند که سختی و ریسک پذیری با روحیه شما سازگار نیس و فقط دنبال سریع پول درآوردن هستید ،لطفا وارد این فضا نشید.

قبلا اینجا درباره کار در یک استارتاپ یا سازمان مطلبی  نوشتم که شاید براتون جالب باشه.

نوشته زندگی استارتاپی و چالش هایش اولین بار در فربد قطبی | Farbod Ghotbi| دیجیتال مارکتر. پدیدار شد.

همه چی با اولین استارتاپ ویکند تهران در شهریور ۹۱ شروع شد ، اون موقع کانون کارآفرینی ایران که متشکل از تیم خوبی بود با همکاری مرکز شتابدهی نوآوری برنامه برگزاری ۱۰۰ استارتاپ ویکند رو در سراسر ایران در برنامه شون داشتند.در مدت کوتاهی تعداد زیادی استارتاپ ویکند در سراسر کشور به خصوص دانشگاه ها برگزار شد ، موجی به راه افتاد و جوانان و دانشجویان علاقمند زیادی شروع به شرکت در این رویداد ها کردند.

۱/موج اول :

این موج به راه افتاده از چند جهت قابل بررسی بود ، از یه طرف کلی جوان که با شرکت در یه رویداد سه روزه به فکر راه اندازی استارتاپشون افتاده بودن و از طرف دیگه هنوز ساز و کاری برای تربیت و آموزش این افراد و جهت دهیشون وجود نداشت ، نه شتابدهنده ای(آواتک تنها شتابدهنده موجود بود و تازه کارش رو شروع کرده بود) ، نه vc ای و نه کارگاهی به اون صورت، و افراد بعد از خروج از استارتاپ ویکند سردرگم به حال خودشون رها می شدند، البته با توجه به اینکه تازه اکوسیستم داشت شکل می گرفت این موضوع طبیعی بود ولی موضوع مهم این بود که در این مرحله با توجه به ضعیف بودن اکوسیستم و نبود افراد قوی به عنوان منتور ، افرادی با رزومه نه چندان قوی و تنها به واسطه روابطی که داشتند به عنوان منتور حضور داشتند به طوری که شاهد افراد مشخصی به صورت یکسان در استارتاپ ویکندهای مختلف به عنوان منتور بودیم که خوب هم ازین آب گل آلود ماهی گرفتند و رو همون موج اسم و رسمی برای خودشون مهیا کردند.

۲/موج دوم :

در این موج که تقریبا دوسال بعد از موج اول شروع شد ، اوضاع کمی بهتر شد و بحث آموزش هم با برگزاری کارگاه و دوره هایی وارد اکوسیستم شد، در کنارش هم رویدادهای خوبی مثل همفکر هم شکل گرفت، سایت های مثل همفکر با پادکست های خوبی که دوستان تولید می کردند در کنار سایت کاریا که مقالات و مطالب خوبی تولید می کرد در حال تلاش برای بهبود این فضا بودند.

همه چی در حال پیشرفت بود تا اینکه در سال ۹۴ کانالی به نام شب نامه شروع به کار کرد، در کنارش هم یکی از روزنامه ها شروع به چاپ مقاله علیه اکوسیستم استارتاپی و افراد تاثیر گذار اون کرد،که اثرات و ضربات بد و جبران ناپذیری به اکوسیستم نوپا وارد کرد . در همون زمان در پاییز ۹۴ کانون کارآفرینی ایران هم تعطیل شد و با توجه به اتفاقات افتاده فضایی امنیتی ایجاد شد تا جایی که افرادی به جرم خیانت دستگیر و برگزاری رویدادهای استارتاپ ویکند با مشکل مواجه شد و به علت حساسیت های به وجود اومده افراد مجبور به برگزاری رویداد با اسم های دیگه شدند.

برگزاری رویدادها و کارگاه ها به طور چشمگیری کاهش پیدا کرد و اکوسیستم به نوعی در انزوا فرو رفت.

این موج نا امیدی و خفقان تا اوایل سال ۹۵ ادامه داشت.

۳/موج سوم :

تقریبا بعد از کش و قوس های زیاد و با آروم تر شدن فضا دوباره اکوسیستم فعالیت جدیش رو شروع کرد.در این مرحله موج راه اندازی شتابدهنده و vc های مختلف بود به طوری که در بازه کوتاهی شاهد راه اندازی تعداد زیادی ازون ها بودیم که هر چند با توجه به وام خوبی که برای شتابدهنده زدن در نظر گرفته شده بود بعد از گرفتن وام عملا کار جدی انجام ندادند و فقط منوط شدن به سایت ، شماره تلفن و یه فردی که تلفن ها رو جواب بده بدون اینکه هیچ سرمایه گذاری و جذب تیمی انجام بدهند.

البته در کنار این ها یه چندتایی شتابدهنده معمولی و vc هم به اکوسیستم اضافه شد که به نظرم اتفاق نسبتا خوبی بود ، هر چند هنوز تا حالت ایده آل فاصله داریم.

در موج سوم با توجه به اینکه خیلی از این vc ها و شتابدهنده صوری بودند ولی افراد زیادی رو به عنوان مدیر فلان شتابدهنده و vc بدون رزومه نه چندان قوی به اکوسیستم اضافه کردند و این گروه هم به منتور نماهای این اکوسیستم با کمک دوستانشون اضافه شدند.

۴/موج چهارم :

با اینکه هنوز شاهد خیلی از شوآف های الکی ، منتورهای تو خالی ، رویدادهای بی کیفیت هستیم که البته با توجه به اینکه هنوز در ابتدای راه هستیم طبیعیه، ولی اکوسیستم داره راه خودش رو پیدا می کنه، افرادی که تجربه کار جدی در این حوزه رو دارند با توجه به استارتاپ های خوبی که در این مدت شکل گرفتند داره به اکوسیستم اضافه میشه و به مرور افراد ضعیف و شارلاتان این حوزه حذف خواهند شد. در همین مدت هم خیلی از شتابدهنده ها تعطیل شدن و سرمایه گذاری های خالی و پوشالی کم کم در حال شناسایی و کنار گذاشتن هستند و تهش آدم حسابی ها و اونایی که دارن درست و حرفه ای کار می کنن در این فضا باقی خواهند ماند.

هنوز فاصله زیادی تا یک اکوسیستم بالغ داریم ولی ما کارآفرین ها صبوری رو یادگرفته ایم و تا رسیدن به اون زمان به تلاشمون ادامه خواهیم داد.

نوشته اکوسیستم استارتاپی ایران از ابتدا تا امروز، آنچه بر ما گذشت اولین بار در فربد قطبی | Farbod Ghotbi| دیجیتال مارکتر. پدیدار شد.

با مزایا شروع می کنم،به نظرم كار در يك سازمان ويژگی ها و مزایای زير رو داره:

١.معمولا افراد استارتاپي جوون و پرانرژي با تجربه كم هستن و خیلیاشون بعد از شرکت در یک رویداد استارتاپی تصمیم گرفتن استارتاپ خودشون رو بزنن و به نوعی بدون دانش صرفا با یک ایده کار رو شروع می کنن،مهمترین چیزی که در اونها دیده میشه (همونطور که خودمون هم اینجوری بودیم) اینه که ساختار و چارچوبی ندارن،سازمان می تونه ساختار و نظم خوبي به فرد بده.

٢.نكته بعد بحث تخصص هستش،معمولا در استارتاپها يادگيري همراه با جلو بردن استارتاپ اتفاق ميوفته و تا فرد با آزمون و خطا بخواد يادبگيره خيلي موقعها منجر به شكست ميشه هر چند که با توجه به آمار ۹۰ درصدی شکست استارتاپ ها (که یکی از دلایلش به نظرم همینه) این موضوع طبیعیه ولي وقتی فرد قبل شروع یک استارتاپ در یک سازمان کار می کنه فرد در کنار اینکه آموزش میبینه،علاوه بر اون می تونه به صورت عملی خیلی چیزها رو که در یه استارتاپ مثل محدودیتهای مالی و … نمی تونه انجام بده رو تست کنه،و تجربیات ارزشمندی رو بدست بیاره که بعدا خیلی بدردش خواهد خورد.

٣.بحث بعدي هم ارتباطاتي كه در كار سازماني ايجاد ميشه،اکوسیستم استارتاپی ما به خصوص در بحث آموزش و داشتن افراد با تجربه هنوز خیلی ضعف داره و منتورهایی هم که هستن خیلیاشون بیشتر شواف ان و تجربه قابل اتکایی برای عرضه ندارن،اما در سازمان ها افراد با تجربه خوب زياد ديده ميشه که اينقد درگير كارند كه اين دوستان رو در فضاي استارتاپي معمولا نمی تونی پيدا نمی كني و كلا اين فضا رو زياد جدي نميگيرن،با کار در یک سازمان امکان همکاری با این جنس افراد فراهم میشه که از تجربیاتشون خیلی چیزا میشه یادگرفت و لينك های ارزشمندی هستند كه در آینده بسيار كمك كننده خواهند بود.

٤. كار تيمي رو هم به علت ساختاری که وجود داره به صورت درست و حرفه ای ياد خواهيد گرفت و به نوعی می فهميد اين قهر كردن و خاله بازيا رو در استارتاپ ها رو بهش كار تيمي نميگن،یکی از مشکلات جدی تیم های استارتاپی ما مشکل کار تیمی هستش که به نوعی کار در یک سازمان پویا و تعاملی که با همکارها ایجاد میشه خیلی می تونه بهش کمک کنه.

پ.ن : البته این خیلی بستگی داره به سازمانی که برای کار انتخاب می کنید که باید بهش توجه بشه.

علاوه برمزایایی که گفتم کاردریک سازمان معایبی هم داره:

1. خيلي از سازمان هاي ما روال لختی دارن و عملا يه فردی كه ازون فضا با كلی انرژی مياد رو دلسرد مي كنه و خلاقیتش رو محدود می كنه و بستگی به انعطاف پذیری فرد داره که چقد بتونه این موضوع رو هندل کنه.
2. آزادی عمل در تصمیم گیری نسبت به استارتاپ ها کمتره
3. درصورت کار در یک سازمان بزرگ فشار کاری بیشتر هم نسبت به یک استارتاپ تحمل خواهید کرد.

در پایان با توجه به نکاتی که گفتم به نظرم اگر قبل از راه اندازی استارتاپ،تجربیات کار سازمانی داشته باشید اصولی تر و حرفه ای تر می تونید کار رو شروع کنید و خیلی از اشتباهات رو مرتکب نشید و ریسک شکست رو به مقدار زیادی پایین بیارید،همونطوری که می بینیم معمولا افرادی كه با تجربه چندساله از فضاي سازماني،استارتاپ راه ميندازن به نسبت موفق تر عمل مي كنن.

-مطالب پیشنهادی بیشتر در این زمینه :

۱)چگونه در یک استارتاپ سهام رو بین خودمون تقسیم کنیم؟

۲)چگونه برای شروع استارتاپمون تیم جمع کنیم؟

۳)کوفاندر رفیقِ جان یا بلای جون؟

نوشته کار در یک سازمان و بعد شروع یک استارتاپ یا برعکس؟ اولین بار در فربد قطبی | Farbod Ghotbi| دیجیتال مارکتر. پدیدار شد.