۱/برون سپاری کار به بیرون:

یکی از کارهایی که شرکت ها می تونن انجام بدن اینه که پروژه رو به  شرکت های برنامه نویسی یا برنامه نویسان فریلنسر برون سپاری کنن.

مزایا:

• اولین مزیتش اینه که چالش های ارتباط مستقیم با برنامه نویس ها رو ندارین، فقط پروژه و نیازها رو تعریف می کنین و در انتها کار رو تحویل می گیرین.
• درگیر مسائلی چون استخدام، بیمه،مالیات و …. نمیشین.
• با توجه به قراردادتون خیال تون راحته که شرکت یا فردی که باهاش قرارداد بستین باید کار رو در زمان تعیین شده بهتون تحویل بده.

معایب:

• امکان تغییرات بعد از ثبت قرارداد براتون سخت میشه و حتی اگه در قرارداد این موضوع رو بیان هم کرده باشین طبق تجربه معمولا اضافه کردن ویژگی های مازاد بر قرارداد می تونه زمان بر باشه.
• سورس کدهاتون در اختیار شخص سومی قرار داره و ازونجایی که مالکیت فکری در ایران چندان معنایی نداره،ریسک از دست رفتن پروژه وجود داره حتی اگه قرارداد سفت و سختی هم بسته باشین.

۲/استخدام برنامه نویس :

راه دومی که وجود داره اینه که شرکت ها خودشون برنامه نویس استخدام کنن و تیم داخلی برنامه نویسی در شرکت ایجاد کنن.

مزایا:

• یه تیم داخلی دارین که دست تون رو باز میذاره برای تولید محصولات جدید و در مسائلی مثل اضافه کردن ویژگی ها و تغییرات راحت تر می تونین عمل کنین.
• سورس کدها دست خودتونه و ریسک اتفاقاتی مثل لو رفتن پروژه رو از این طریق کاهش می دین.
• اگر تیم به درستی مدیریت بشه و تعامل خوبی شکل بگیره می تونین سرعت تولید محصولات تون رو افزایش بدین.

معایب:

• درگیر مسائلی مثل مالیات،بیمه و استخدام میشین.
• کار با برنامه نویس ها معمولا با توجه به روحیات خاصی که دارن کمی دشواره، به طور مثال براشون سخته که صبح زود سرکار باشن،البته ایرادی هم بهشون نیس،دلیلش هم معمولا اینه که شب تا صبح کد می زنن برای همین صبح زود سختشونه که بیان سرکار که همین موضوع در یکی از شرکت هایی که کار می کردم به چالش بزرگی بین مدیریت و تیم برنامه نویسی تبدیل شده بود، پس یاید حواستون به این موضوعات باشه و شرایط مناسب رو به اقتضای کارشون براشون فراهم کنین.

• طبق تجربه، زمانی که برنامه نویس ها رو استخدام می کنین با توجه به اینکه حقوق ثابتی دریافت می کنن دغدغه کمتری برای تحویل دادن به موقع کار دارن و گاهی تاخیر چندماهه در پروژه رو شاهد خواهید بود.(این کاملا بر اساس تجربیات شخصی منه و قطعا قابل بسط به تمام برنامه نویسا نیس، برنامه نویس متعهد هم کم نداریم)

هر کدوم ازین روش ها همونطور که گفتم مزایا و معایبی داره،سعی کنین هر کدوم ازین دو روش که قصد دارین استفاده کنین قبلش همه ی جوانب رو بسنجین به طور مثال اگه قصد برون سپاری دارین شرکت های مختلف رو بررسی کنین و حتما نمونه کارهای قبلیشون رو ببینین و از معتبر بودن شرکت اطمینان حاصل کنین.

اگر قصد استخدام برنامه نویس دارین در هنگام استخدام حتما از مشاور خبره ای که برنامه نویسی می دونه کمک بگیرین، رزومه های افراد رو با دقت بررسی کنین،با کارفرماهای قبلیشون تماس بگیرین،بررسی کنین که آیا تخصص شون با رزومه ارائه شده به شما همخونی داره؟ آیا در جاهای دیگه که کار کردن تعهد کافی برای انجام کار رو داشتن یا خیر؟

اگر این نکاتی که گفته شد رو بررسی کنین،خیلی ریسک کارتون پایین خواهد اومد و تصمیم بهتر و درست تری خواهید گرفت.

نوشته برنامه نویسی،برون سپاری یا استخدام؟ اولین بار در فربد قطبی | Farbod Ghotbi| دیجیتال مارکتر. پدیدار شد.

در حوزه کاری ما یکی از گروه هایی که  همیشه  باهاشون سر و کار داریم برنامه نویس ها هستند که قسمت فنی بیزینس دست اوناست، من معمولا میگم که برنامه نویس ها قلب تیم و مارکتینگ همانند مغز تیمه و هر کدوم نباشن قطعا تیم موفق نخواهد شد.

با برنامه نویس های مختلفی در دو حالت کار استارتاپی و کار سازمانی تجربه همکاری داشتم در ادامه سعی می کنم بررسی ای از این دو فضا در ایران و نحوه کار دوستان برنامه نویس داشته باشم.

در استارتاپ ها :

یکی از اجزای جدایی ناپذیر استارتاپ ها برنامه نویس ها هستند و اونهایی که در این فضا حضور دارند اکثرا دانشجویان و جوان های علاقمندی هستند که معمولا به سه گروه تقسیم میشن :

گروه اول : کسانی هستند که فقط کد میزنن ، زیاد آدمهای اجتماعی نیستند و با اینکه برنامه نویس های خوبی هستند ولی به دلیل همون اجتماعی نبودن معمولا تیمی ندارند و فقط اپ تولید می کنند و به دلیل اینکه از مارکتینگ چیز زیادی نمی دونن و از طرف دیگه حوصله و روحیه تعامل با افراد دیگه رو هم ندارن اپ ها در گوشه ای در اپ استورها خاک می خوره.

گروه دوم : کسانی هستند که مقداری اجتماعی تر هستند و در تیم های استارتاپی مشغول به کار میشن ولی به علت اینکه کار تیمی نمی دونن، کمتر می تونن تعامل خوبی داشته باشند و در مجموع ارزش زیادی برای تیم قائل نیستن،تعهدی ندارن ،معمولا با کوچکترین اختلافی قهر می کنن و می رن.

گروه سوم : که تعدادشون هم خیلی کمه برنامه نویس هایی هستند که کار تیمی رو می دونن، قدرت ارتباط خوبی دارند، متعهد هستند و معمولا تیم های موفق استارتاپی یکی ازین برنامه نویس در هسته ی اصلی خودشون دارند.

مهمترین مشکلات در این فضا که معمولا استارتاپ ها با برنامه نویس ها دارند، فضای فکری اونهاست، معمولا خودشون رو در حد خدا می دونن، ادعای زیادی دارند و طرز فکرشون اینه که فقط اونا کار می کنند و بقیه تیم بیکارن که دقیقا همین آفت کار تیمی هستش ،بدون اینکه توجه کنن که موفقیت یک استارتاپ رو مجموعه ای از عوامل ،در کنار هم هستن که رقم میزنه و کار هر فرد دارای ارزش هست که البته دلایلش رو همونطور که در اینجا اشاره کردم نوپا بودن اکوسیستم استارتاپی ،پایین بودن رنج سنی برنامه نویس ها و کم تجربگی اونهاست.

در سازمان :

چیزی که در سازمان ها دیده میشه یه ذره اوضاع بهتره ، برنامه نویس ها از تجربیات بیشتری برخوردارن ، و با توجه به قرارداد و حقوق ثابتی که دریافت می کنن،حرفه ای تر عمل می کنن.

البته در سازمان ها با معضل دیگه ای درگیرن و اون عدم ساختار سازمانی برنامه نویس ها هستن، معمولا زیاد به زمان ورود و خروج توجهی ندارن و این چیزا زیاد براشون اهمیت نداره که البته یه سری از سازمان ها با دادن ساعت های شناور سعی در حل این موضوع داشتن ولی مهمترین مشکلی که اینجا هم هنوز دیده میشه روحیه حساسشون و عدم تعهد هستش که کمتر در برنامه نویس ها دیده میشه و به راحتی یهو بدون هیچ دلیلی به سرکار بر نمی گردن بدون اینکه دغدغه ای درباره این موضوع داشته باشند.

با اینکه به نظرم برنامه نویس ها تبدیل شدن به پاشنه آشیل استارتاپ ها و سازمان ها ولی برنامه نویس های خوب ، متعد و حرفه ای هم در این فضا داریم که البته تعدادشون به نسبت کمتره که با توجه به اینکه تجربه کار با این گروه رو هم داشتم کار باهاشون به شدت لذت بخشه و امیدوارم روز به روز به تعداد این دوستان افزوده بشه.

نوشته برنامه نویس خوب، برنامه نویس بد اولین بار در فربد قطبی | Farbod Ghotbi| دیجیتال مارکتر. پدیدار شد.